دارد ، چنان‌كه قفطى بر اين كتاب دست يافته است « 1 » بنابراين احتمال دارد كه قصرى با قصرانى دو نفر باشند و يا يك‌تن كه صاحب دو كتاب است . ابو احمد محمد بن ابى عمير ( م 217 ق / 832 م ) از محدثان بزرگ اماميه و از اصحاب اجماع در قرن سوم است كه به درك محضر 3 تن از امامان شيعه يعنى حضرت موسى بن جعفر ، امام رضا ، و امام جواد عليهم السّلام نايل آمد و از اصحاب سرّ آنان بود . وى در نزد خاصه و عامه از معتمدترين و زاهدترين مردم زمانه و در همه امور بىهمتاى روزگار بود ، او در بغداد اقامت داشت و روزگارى دراز در زندان هارون الرشيد به سر برد ، مدت حبس وى را از 4 سال تا 17 سال نوشته‌اند ، زيرا مخالفان او نزد هارون سعايت كردند كه وى اسامى تمام شيعيان عراق را مىداند ، هارون از او خواست تا آنان را نام ببرد ولى او امتناع كرد ، پس هارون دستور داد او را برهنه كردند و 100 تازيانه زدند . سيد بن طاوس مىگويد : ابن بابويه روايت كرده ابن ابى عمير گويد در نجوم نظر مىكردم و آن را مىدانستم و طالع كواكب را مىشناختم ، ولى برايم شك حاصل شد لذا خدمت حضرت ابى الحسن موسى بن جعفر عليه السّلام رسيدم و عرض حال كردم ، فرمود : هرگاه در اين زمينه شكى برايت پديد آمد به نخستين مسكينى كه برخوردى صدقه بده و دنبال كارت را بگير و بگذر زيرا خداوند توسط صدقه دفع بلا و مفسده مىنمايد . سيّد سپس مىافزايد اگر در شيعه جز محمد بن ابى عمير كسى عارف به

--> ( 1 ) . تاريخ التنجيم عند العرب ، ص 227 .